Σε λίγες μέρες θα κλείσουν δύο μήνες –ήταν αρχές Δεκέμβρη 2008- από το ξεκίνημα αυτού του blog

Το ξεκίνησα στην αρχή μιας δύσκολης εποχής, θέλοντας να καταθέσω τις εμπειρίες μου σε θέματα εργασίας, οικονομικά, πολιτικά αλλά και γενικότερου ενδιαφέροντος.

Για το σκοπό αυτό έγραψα 4 άρθρα που αφορούσαν θέματα εργασίας με περιεχόμενο την μη καταβολή του μισθού, την απόλυση με προειδοποίηση, την πτώχευση εταιρίας και την βλαπτική αλλαγή των όρων εργασίας.

Έγραψα επίσης 3 άρθρα γενικότερου ενδιαφέροντος που αφορούσαν την αχρωματοψία των ζώων, την αρίθμηση των οδών και την Αποκάλυψη του Ιωάννη

Ακόμα εκτός από μια σειρά άρθρων που αφορούσαν την οικονομία και την πολιτική έγραψα και δύο άρθρα σατιρικά. Ένα για την ατάκα του Κούγια που είπε ότι είναι ο πιο έξυπνος Έλληνας και ένα για τις αστρολογικές προβλέψεις.

Τα αποτελέσματα από τις επισκέψεις στο blog πρόσθεσαν στις εμπειρίες μου τα εξής:

Σχεδόν οι μισοί (!!!) από τους επισκέπτες ήρθαν ψάχνοντας για αστρολογικές προβλέψεις χωρίς να γνωρίζουν ότι είναι σατιρικό το άρθρο. Αυτό δεν είναι καμιά σπουδαία ανακάλυψη, καθώς όσους γνωστούς ρώταγα να προβλέψουν πιο άρθρο είχε την μεγαλύτερη επισκεψιμότητα το μάντευαν εύκολα. Ξέρουμε όλοι μας ότι τα προβλήματα μας προτιμάμε να μας τα λύνουν τα άστρα παρά μόνοι μας.

Σε αυτούς αφιερώνω το άρθρο του Στάθη Σταυρόπουλου που γράφει τον Ναυτίλο στην Ελευθεροτυπία της 28/01/2009

Αν έχουν την υπομονή να διαβάσουν είκοσι γραμμές κειμένου που δεν αναφέρεται σε ζώδια μπορεί και να ωφεληθούν.

Δεν πιστεύω βέβαια ότι η πλειονότητα των επισκεπτών που ήρθαν για τις αστρολογικές προβλέρψεις, δέχεται την επιρροή των άστρων στην ζωή τους. Το πιθανότερο είναι ι ότι οι περισσότεροι τα διαβάζουν κυρίως για ψυχολογικούς λόγους. Εγώ πάντως  προσωπικά πέραν αυτού του σατιρικού άρθρου δεν μπορώ να τους προσφέρω τίποτα άλλο.

Το δεύτερο σε επισκεψιμότητα ήταν ο αλγόριθμος ελέγχου ορθότητας του ΑΦΜ (επίσης λογικό καθ’ ότι το επισκέφθηκαν πολλοί λογιστές λόγω μιας παραπομπής που έβαλε κάποιος εκεί)

Δυστυχώς τα επόμενα σε επισκεψιμότητα ήταν αυτά τα οποία θα απευχόμουν αλλά η εποχή τα έχει βάλει μπροστά. Δηλαδή η μη καταβολή δεδουλευμένων, η πτώχευση και η απόλυση με προειδοποίηση. Αναμενόμενο βέβαια διότι όπως είπα στην εποχή που έρχεται αυτά τα θέματα θα γνωρίσουν δόξες.

Από τις 19/01/2009 μάλιστα θέλησα να βάλω και μια ποιοτική αξιολόγηση σε μερικά από αυτά τα άρθρα για να δω αν δίνουν αυτό που περιμένει ο άλλος ώστε να προσθέσω και άλλα ανάλογα θέματα.Ετσι πρόσθεσα μία ψηφοφορία σε αυτά με τέσσερις πιθανές απαντήσεις στην ερώτηση “Βρήκατε χρήσιμο αυτό το άρθρο” τις “Ναι πολύ”, “Ναι”, “Οχι”, “Αδιάφορο”

Εδώ όμως αρχίζει η απογοήτευση. Το να καταναλώνεις χρόνο και ενέργεια ώστε να δώσεις από τις εμπειρίες σου πράγματα που ίσως να φανούν χρήσιμα σε κάποιον και ο άλλος να βαριέται να πατήσει ένα κλικ είναι εξαιρετικά ασύμμετρο και δυσανάλογο. Το blog ούτε διαφημίσεις έχει ούτε σπόνσορες.

Γνώριζα ότι ο μόχθος του εργάτη, του δάσκαλου, του επιστήμονα, του γιατρού που ερευνά για νέα φάρμακα, του φυσικού που συμμετέχει στο πείραμα του CERN –τι είναι καλέ αυτό; -, του συντηρητή στο αμαξοστάσιο, ο μόχθος όλων μας δηλαδή, θεωρείται πλέον δεδομένος, σχεδόν οφειλόμενος και έτσι έμενε χώρος στα ενδιαφέροντα μας, για την Θώδη, την Αντζελα, τον Ρονάλντο, τον Φούφουτο και τον κάθε σαχλαμάρα που βλέπουμε στην τηλεόραση.Με άλλα λόγια για όλους τους άλλους εκτός από αυτούς που μοχθούν για την καθημερινότητα μας.

Για κάποια στιγμή πίστεψα ότι η εποχή της σαχλαμάρας και της αδιαφορίας είχε περάσει.

Ηταν όψιμο, μπορώ να περιμένω